تو از عشق هم بزرگتری خاطره ...

يكي به واسطه ي دارايي اش بزرگ است و يكي به واسطه ي خردش ...يكي بخاطر خانه اش و يكي بخاطر دانش و برنامه اش ... يكي بخاطر اميدش و يكي بخاطر وجودش ... يكي بخاطر حساب هاي بانكي اش و يكي براي فكر و احساس و انديشه اش ... يكي بخاطر خدا بزرگ است و يكي بخاطر خودش ... اما عشق از همه چيز بزرگ تر است ، بزرگ بخاطر قدرتش ... دارايي اش ... خردش ... وجودش ... نجابتش ... مي داني رمز بزرگي در عشق چيست ؟ به دليل قدرتي است كه به عاشق ميدهد تا همه چيز را در صفات معشوق ببيند ... رمز اين قدرت فقط در ديوانگي است ... عاشق بزرگ است بخاطر جنون ... بخاطر بي عقلي ... بخاطر تو ... نه بخاطر هوس ... فقط بخاطر تو ... تا بخاطرت خودش را هوسباز نشان بدهد تا بروی و خوشبخت بشوی ... نگذار زخمهایت، تو را به کسی که نیستی، تبدیل کند ... اين جمله را از پائولو کوئیلو به ياد دارم و مي دانم كه بعضیها همينطوري زخم مي خورند ، وقتی با یک نیش زخم میشوند فکر میکنند اگر دیگران هم زخمي بشوند، درد آنها تسكين مي شود و زخمشان التيام مي يابد زيرا به گفته ي آنتوان چخوف انسان همان است که باور دارد و چيزي كمتر يا بيشتر از آن نمي شود ... و نمي شود به زور شعوري بر آن انديشه ي گنگ اضافه كرد و يا نفهمي را به فهم يك انسان آغشته نمود ... تمام بی شعورها نسبت به بی شعوری شان تعصب دارند و سعی می کنند با توجیه و دلیل تراشی برای وقاحت و مردم آزاری شان ، در بی شعوریِ خود ثابت قدم باشند ... انسان ها دو گروهند يكي آنان كه خود را اگر فقير باشند دارا تلقي كنند و و ديگري اگر ثروتمند باشند به گدايي بيفتند اما به نوشته ي آن ترك دلاور ... فقر، چیزی را نداشتن است ولی آن چیز پول نیست ، طلا و غذا نیست ... فقر، گرسنگی نیست ... فقر همان گرد و خاکی است که بر کتابهای فروش نرفته کتابفروشی مینشیند ... فقر، پوست موزی است که از پنجره یک اتومبیل به خیابان انداخته میشود ... فقر، شب را بی غذا سرکردن نیست ... فقر، روز را بی اندیشه به سر بردن است ...

تو از دروغ لذت می بری خاطره ......